Na twaalf jaar had ik het fenomeen 'schaatsen' flink geromantiseerd. Toen ik in het laatste mooie schaatsweekend eindelijk mijn noren onderbond, was mijn eerste reactie vooral erg basaal. Wiebelend op mijn schaatsen en zwaaiend met mijn armen had ik het na tien slagen wel weer bekeken. 'Lief, ik vind dit niks, ik wil niet meer, ik vind er niets aan.' Maar, stoppen was geen optie. Dus al wiebelend en zwaaiend maakte ik voorzichtig kleine slagen en schaatste ik achter mijn lief aan.
Hopeloos en onnozel voelde ik me. Het was weer net als vroeger, op de ijsbaan, waar ik ook altijd moest oppassen dat ik niet onder de voet geschaatst werd. Ik wist opeens weer waarom ik zo'n hekel had aan schoolschaatsen. Geef mij maar de sloot tegenover mijn ouderlijk huis. Waar niemand anders dan mijn ouders en zusjes mijn gestuntel konden zien. En waar ik niemand echt in de weg schaatste. Waar ik soms best een stukje achter een stoel mocht schaatsen, omdat mijn jongste zusje die toch niet meer nodig had.
De dag na mijn schaatsavontuur werd het +4. En de dag er na ook. Mijn schaatsen liggen weer klaar voor een flinke hoeveelheid vaseline. De kranten van 1996 laat ik in de doos zitten, met een krant van 2009 er bij. Dan kan ik weer glimlachen als ik in 2021 mijn schaatsen weer van zolder haal. 'Twaalf jaar geleden... Wat vliegt de tijd!' Om dan na drie slagen de stoel van mijn zoon of dochter over te nemen en weemoedig toe te kijken hoe mijn kids wél in hoog tempo de slag te pakken krijgen.
Ach. Het is ook wel prima zo. Laat mij maar fietsen.
Donderdagavond, koopavond, 20.26 uur, opende zij voor het eerst haar eerste MacBook. Ha. Leest u dat? Mac-Book. Ha.
‘We moeten natuurlijk niet te veel in een negatieve spiraal komen’, antwoordde een collega op mijn zoveelste zuchtende opmerking. Er viel een kwartje. ‘Ploink!’ Hij had gelijk, een negatieve spiraal. Ik was vrolijk glimlachend een negatieve spiraal in gestapt. De afgelopen dagen had ik vol belangstelling zelf-hulp-artikelen gelezen over positiever in het leven staan en werkdruk verminderen. En dat terwijl ik juist een sucker ben voor werkdruk!
Die negatieve spiraal moet maanden geleden begonnen zijn als een klein spiraaltje. Misschien al in de zomer, toen ik geen ‘nee’ zei en dat wel had moeten doen. Of misschien heerst het. Is het besmettelijk. Is er een virus van negatieve spiralen dat de sfeer verziekt. Misschien… Misschien is het gewoon tijd om terug te komen op de grond en wel met beide benen. Want ik ben niet de enige die het gevoel heeft ‘altijd maar alles te moeten doen’.
Het gevoel dat je de poten uit je lijf rent en daar niets dan een vermoeid lijf voor terug krijgt. Het gevoel andermans ellende over je heen gespuugd te krijgen, zonder te vragen hoe het met jou gaat. Het gevoel… Nou ja. ‘Life is… Life!’ En na vijftien keer bewust glimlachen, ben je volleerd glimlacher en gaat het als vanzelf. En van glimlachen wordt je gelukkig. En gelukkig is een positieve spiraal. *glimlach*
Als jonge ambtenaar in Noord Nederland deed ook ik mee aan de cursus flirten die ons werd aangeboden in het provinciehuis in Groningen. Een cursus die flink ‘kortsluiting veroorzaakte’ in de media: een flirtende ambtenaar... Zie je het voor je? En toch, zou de wereld mooier kleuren als we het allemaal wat meer zouden doen, dat flirten. Want het is zo ontzettend simpel. Het oogcontact, de glimlach, een positief woord, een oprecht ‘bedankt’...
Als 16-jarige verkoopster bij de V&D had ik het al snel in de gaten: glimlachen werkt! En voor ik het goed en wel door had, was ik koopavonden achtereen blikken aan het wisselen en glimlachjes uit aan het delen. Wanneer ik dan, vaak met m’n ‘V&D-pakje’ nog onder m’n jas, de bus of trein in stapte, kreeg ik vreemde blikken toegeworpen. Want een glimlach van een vreemde, dat zijn wij Nederlanders niet gewend!
Van bijbaan ging ik naar afstudeerstage en uiteindelijk naar baan. En daar, onderweg naar waar ik nu ben, heb ik het losgelaten. Vergeten. Opgehouden. Opgehouden met glimlachen. En zo leerde ik vandaag: opgehouden met zakelijk flirten. Dat wat verteld werd, was niet nieuw. Enkelen daargelaten konden we het allemaal, dat flirten zonder seksuele bijbedoelingen. Zonder het te weten deden we het al en zijn we er mee gestopt. En wie zich daar bewust van is, kan het zichzelf ook opnieuw aanleren.
En dat is wat ik ga doen. Ik ga mezelf weer leren glimlachen. Ik ga weer flirten, want ‘wat je geeft is wat je krijgt’ en wie wordt er nou niet blij van een glimlach van een vreemde?
Filmpje inclusief diepte-interview met mijn reallife alter-ego na de 'lees meer'.
Lees meer...
Zeggen dat het voelt als thuis komen, is wellicht wat overdreven. Maar het voelt goed, that's for sure. Na weken en maanden van ontzettend hard werken, heb ik nu vrij. Vrij om aan het werk te kunnen. Aan het werk op het Noordelijk Film Festival. Net als in 2005, 2006 en 2007 schrijf ik ook dit jaar mee met de festivaldagkrant. Waar ik in 2005 de dagelijkse deadlines nog onhaalbaar vond, is het nu heerlijk relaxed om slechts één artikel of interview per dag te hoeven schrijven.
Het houdt me scherp. Ik merk aan mijn schrijven, mijn houding, mijn meedenken dat ik gegroeid ben in mijn vak. En dat is fijn. Ik kan het nog: tekstschrijven. En ik word beter. Elk jaar weer ben ik beter. Al was mijn weblog wellicht interessanter toen mijn liefdesleven instabiel was en m'n leven op z'n kop stond wegens een 'reeds voorziene man'. Maar het is daarentegen natuurlijk mooi dat ik er ook dat deel van mijn leven er op vooruit gaat.
De foto's die ik maakte in Roemenië heb ik nog niet bekeken. De ontzettend hoge werkdruk, deed me thuis met een grote boog om mijn computer lopen. Mijn msn vrienden denken wellicht dat ze geblokkeerd zijn, maar nee, mijn msn is al maanden niet meer 'aan' geweest. Langzaam begin ik te onthaasten. De zon verliest geleidelijk hoogte en het festival komt steeds meer tot leven. Het belooft een mooie avond te worden, de tweede alweer.
Het was te verwachten natuurlijk. Je bent bijna twee weken niet op kantoor en de deadlines blijven staan. Het 'ik doe het thuis wel even' is altijd enkel een goed voornemen. Want ook thuis vliegt de tijd en 'de kabouters doen het niet'. Op kantoor vergeet ik altijd dat thuis de knop om gaat. Thuis is thuis en vrij is vrij. Van de vier nog af te maken artikelen schreef ik er slechts twee. En dat is al heel wat voor mijn doen.
Afgelopen vrijdag was de laatste van twee grote after-Roemenië deadlines. Een wederom onhaalbare deadline. Vrijdag is bovendien de minst productieve dag van de week. Voor mij dan. Dus... Huiswerk! En thuis natuurlijk een weekend vol huiswerk-ontwijkend gedrag. Gisteravond kon ik me amper concentreren op 3 op reis, want potdikke, nu had ik de deadline echt niet gehaald.
Dus bij deze besloten: voortaan geen huiswerk meer.
Mijn voedselvergiftiging had nog een week lang last van naweeën. Volgens google hoefde ik de dokter niet te bellen en moest ik mijn lichaam z'n gang laten gaan. Daarom at ik tot zeven dagen na thuiskomst de minimum benodigde hoeveelheid. Van thee raakten m'n darmen in paniek en koffie durfde ik al niet eens te proberen. Water, limonade en beschuiten. Ach, voor een weekje was dat ook prima. Een dag thuis mijn opruimwoede botvieren, een dagje seminar en een dag met een onhaalbare deadline later, had ik het gevoel nooit weg geweest te zijn. 'Hoe Roemenië was? Euh...'
Gister typte ik een adviserend mailtje naar mijn Roemeense collega en 'vriendin' C. Een dwingend advies, dat wel. Een project met een deadline die met grote stappen dichterbij komt. Een gezamenlijk kennisoverdrachtsproject. Vandaag ontving ik haar kille, genummerde reactie waar onze defensie nog een puntje aan kan zuigen. Misschien dat ik Henk W. gelijk moet geven, wat deze vriendschap betreft. Vanmiddag tikte ik een genummerde reactie terug. Zonder aan te vallen of te verdedigen. Feedback, zo noemen wij dat. Maar misschien had ik haar dat eerst moeten leren.
Friends... Corina, me and Anka with a piece of Medias in the background
|
Toon berichten 1-7 van 27 |
Volgende Pagina »
