‘We moeten natuurlijk niet te veel in een negatieve spiraal komen’, antwoordde een collega op mijn zoveelste zuchtende opmerking. Er viel een kwartje. ‘Ploink!’ Hij had gelijk, een negatieve spiraal. Ik was vrolijk glimlachend een negatieve spiraal in gestapt. De afgelopen dagen had ik vol belangstelling zelf-hulp-artikelen gelezen over positiever in het leven staan en werkdruk verminderen. En dat terwijl ik juist een sucker ben voor werkdruk!
Die negatieve spiraal moet maanden geleden begonnen zijn als een klein spiraaltje. Misschien al in de zomer, toen ik geen ‘nee’ zei en dat wel had moeten doen. Of misschien heerst het. Is het besmettelijk. Is er een virus van negatieve spiralen dat de sfeer verziekt. Misschien… Misschien is het gewoon tijd om terug te komen op de grond en wel met beide benen. Want ik ben niet de enige die het gevoel heeft ‘altijd maar alles te moeten doen’.
Het gevoel dat je de poten uit je lijf rent en daar niets dan een vermoeid lijf voor terug krijgt. Het gevoel andermans ellende over je heen gespuugd te krijgen, zonder te vragen hoe het met jou gaat. Het gevoel… Nou ja. ‘Life is… Life!’ En na vijftien keer bewust glimlachen, ben je volleerd glimlacher en gaat het als vanzelf. En van glimlachen wordt je gelukkig. En gelukkig is een positieve spiraal. *glimlach*
Als jonge ambtenaar in Noord Nederland deed ook ik mee aan de cursus flirten die ons werd aangeboden in het provinciehuis in Groningen. Een cursus die flink ‘kortsluiting veroorzaakte’ in de media: een flirtende ambtenaar... Zie je het voor je? En toch, zou de wereld mooier kleuren als we het allemaal wat meer zouden doen, dat flirten. Want het is zo ontzettend simpel. Het oogcontact, de glimlach, een positief woord, een oprecht ‘bedankt’...
Als 16-jarige verkoopster bij de V&D had ik het al snel in de gaten: glimlachen werkt! En voor ik het goed en wel door had, was ik koopavonden achtereen blikken aan het wisselen en glimlachjes uit aan het delen. Wanneer ik dan, vaak met m’n ‘V&D-pakje’ nog onder m’n jas, de bus of trein in stapte, kreeg ik vreemde blikken toegeworpen. Want een glimlach van een vreemde, dat zijn wij Nederlanders niet gewend!
Van bijbaan ging ik naar afstudeerstage en uiteindelijk naar baan. En daar, onderweg naar waar ik nu ben, heb ik het losgelaten. Vergeten. Opgehouden. Opgehouden met glimlachen. En zo leerde ik vandaag: opgehouden met zakelijk flirten. Dat wat verteld werd, was niet nieuw. Enkelen daargelaten konden we het allemaal, dat flirten zonder seksuele bijbedoelingen. Zonder het te weten deden we het al en zijn we er mee gestopt. En wie zich daar bewust van is, kan het zichzelf ook opnieuw aanleren.
En dat is wat ik ga doen. Ik ga mezelf weer leren glimlachen. Ik ga weer flirten, want ‘wat je geeft is wat je krijgt’ en wie wordt er nou niet blij van een glimlach van een vreemde?
Filmpje inclusief diepte-interview met mijn reallife alter-ego na de 'lees meer'.
Lees meer...
Zeggen dat het voelt als thuis komen, is wellicht wat overdreven. Maar het voelt goed, that's for sure. Na weken en maanden van ontzettend hard werken, heb ik nu vrij. Vrij om aan het werk te kunnen. Aan het werk op het Noordelijk Film Festival. Net als in 2005, 2006 en 2007 schrijf ik ook dit jaar mee met de festivaldagkrant. Waar ik in 2005 de dagelijkse deadlines nog onhaalbaar vond, is het nu heerlijk relaxed om slechts één artikel of interview per dag te hoeven schrijven.
Het houdt me scherp. Ik merk aan mijn schrijven, mijn houding, mijn meedenken dat ik gegroeid ben in mijn vak. En dat is fijn. Ik kan het nog: tekstschrijven. En ik word beter. Elk jaar weer ben ik beter. Al was mijn weblog wellicht interessanter toen mijn liefdesleven instabiel was en m'n leven op z'n kop stond wegens een 'reeds voorziene man'. Maar het is daarentegen natuurlijk mooi dat ik er ook dat deel van mijn leven er op vooruit gaat.
De foto's die ik maakte in Roemenië heb ik nog niet bekeken. De ontzettend hoge werkdruk, deed me thuis met een grote boog om mijn computer lopen. Mijn msn vrienden denken wellicht dat ze geblokkeerd zijn, maar nee, mijn msn is al maanden niet meer 'aan' geweest. Langzaam begin ik te onthaasten. De zon verliest geleidelijk hoogte en het festival komt steeds meer tot leven. Het belooft een mooie avond te worden, de tweede alweer.
|
|
