De Roemeense kater
Mijn voedselvergiftiging had nog een week lang last van naweeën. Volgens google hoefde ik de dokter niet te bellen en moest ik mijn lichaam z'n gang laten gaan. Daarom at ik tot zeven dagen na thuiskomst de minimum benodigde hoeveelheid. Van thee raakten m'n darmen in paniek en koffie durfde ik al niet eens te proberen. Water, limonade en beschuiten. Ach, voor een weekje was dat ook prima. Een dag thuis mijn opruimwoede botvieren, een dagje seminar en een dag met een onhaalbare deadline later, had ik het gevoel nooit weg geweest te zijn. 'Hoe Roemenië was? Euh...'
Gister typte ik een adviserend mailtje naar mijn Roemeense collega en 'vriendin' C. Een dwingend advies, dat wel. Een project met een deadline die met grote stappen dichterbij komt. Een gezamenlijk kennisoverdrachtsproject. Vandaag ontving ik haar kille, genummerde reactie waar onze defensie nog een puntje aan kan zuigen. Misschien dat ik Henk W. gelijk moet geven, wat deze vriendschap betreft. Vanmiddag tikte ik een genummerde reactie terug. Zonder aan te vallen of te verdedigen. Feedback, zo noemen wij dat. Maar misschien had ik haar dat eerst moeten leren.
Friends... Corina, me and Anka with a piece of Medias in the background
Geen reacties